தொடர்பு எல்லைக்கு அப்பால்...

நீங்கள் என்றாவது +919886814327 என்ற மொபைல் எண்ணை அழைத்திருக்கிறீர்களா? அழைத்ததும் நீங்கள் 99 சதவீதம் பதில் பெறுவீர்கள்.

இந்த மொபைலுக்கு என்னை அருளியவன் சரவணன். சரவணன் ஒரு எலக்ட்ரீஷியனாக எனக்கு அறிமுகமானான். ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் பெங்களூர், சேஷாத்ரிபுரம், முதல் பிரதான வீதியிலுள்ள ஒரு மோட்டார் வீட்டுக்கு நான் குடியேறியபோது சரவணனைச் சந்தித்தேன். ஒருவர் மட்டும் வாழ அனுமதிக்கும் சிறு அறை அது. ட-போன்ற வடிவம் கொண்ட அந்த அறையில் ஒருவர் மட்டும் கால் நீட்டித் தூங்கலாம். விருந்தாளிகள் ட-வை அனுசரித்துப் படுத்துக்கொள்ள அறை அனுமதிக்கும்.

நீங்கள் அழைத்த அலைபேசியிலிருந்து காட்டுச் சிறுக்கி காட்டுச் சிறுக்கி பாடல், மிஷன் இம்பாஸிபிள் தீம் ம்யூஸிக் அல்லது அதட்டும் பெண்குரல் போன்ற எந்தவிதமான ரிங்டோன்களும் கேட்கச் வாய்ப்பிருக்காது.

அறையில் கம்ப்யூட்டரைப் பயன்படுத்துவதற்கு எர்த்திங் கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. இது தெரியாமல் கம்ப்யூட்டரை இயக்கி CPU-வால் ஒருமுறை தாக்கப்பட்டிருந்தேன். சரவணனை உன்னதராஜ் ஜிம் மாஸ்டர் அறிமுகப்படுத்தினார். ஜன்னலைத் திறந்தது போன்ற சிரிப்பைக் கொண்டிருப்பான் சரவணன். ஒல்லியான இறுகிய உடல்வாகு. அதிகம் போனால் அப்போது 24 வயது இருந்திருக்கலாம்.

எனக்கு எந்த செலவும் வைக்காமல் அவனே கம்பிகளைக் கொண்டுவந்து, மெயினை ஆப் செய்து எர்திங் வேலைகளைச் செய்ய ஆரம்பித்தான்.

'மெயின் ஆப் பண்ணாமலே வேலை செய்வேங்க.'
'வேணாம்.. எதுக்கு ரிஸ்க்?'
'இதுக்கே இப்படீங்கறீங்களே.. நான் கரண்ட் இருக்கிற வயரையேப் பிடிப்பேன். என்னை ஒண்ணும் பண்ணாது.'

அவன் சொன்னால் எதையும் நம்பிக்கொள்ளலாம். சிலரிடம், பற்களில் கடித்து இழுக்கப்படும் வயரின் உள் கம்பியாக இலகுவாக இருந்துவிடுகிறோம். வேலை முடிந்தும் சரவணனோடு ஒரு நட்பு உருவாயிருந்தது.

அடுத்த முனையிலிருக்கும் நான், உங்களை கத்திக் கத்திப் பேசச் சொல்லலாம். சிலசமயம் எரிச்சலாகத் தொடர்பை(யே) துண்டித்துவிடலாமே என்று உங்களுக்கு யோசனை வரலாம். அது இயல்பே.

தனியறையில் எலிபோல வாழ்ந்து கொண்டிருந்த எனக்கு அப்போது யாரோடு வேண்டுமானாலும் நட்பு, மப்பு பாராட்ட முடிந்தது.​சரவணனும் நானும் சிலமுறை அறையில் சரக்கடித்து ட-வாகியிருக்கிறோம். என்ன வற்புறுத்தினாலும் எனக்கு கோடைஸ் ரம்மே போதும் என்று பிடிவாதமாக இருப்பான். வயிறு எரியுமே என்று வருத்தமாக இருக்கும்.

'அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லீங்க.. காலையில் எழுந்ததும் ஒரு லிட்டர் தண்ணியை அப்படியே கடகட-ன்னு குடிச்சிட்டு கொஞ்ச நேரம் பேப்பரைப் புரட்டிக்கிட்டு இருந்தாப் போதும். சும்மாக் கலகலன்னு போயிடும். வயிறு ஃப்ரீ ஆயிடும்' என்பான்.

ஒருவனுக்கு வாழ்வில் இதற்கு மேல் உன்னதம் வேறு ஏதும் இருக்கிறதா என்ன?

என்னிடம் இருக்கும் இந்த மொபைலை என் மொபைல் என்று சொல்லமுடியாதவனாயிருக்கிறேன்.

அறைக்கு வரும்போதெல்லாம் ஏதாவது கொண்டுவருவான். அது அநேகமாக ஒரு ஜங்ஷன் பாக்ஸ், கேபிள் அல்லது சதுர செவ்வக வடிவிலான எலக்ட்ரிக் யூனிட்கள்.

'பாஸு இதை இங்க மேல வச்சிடறேன். அப்புறம் வந்து எடுத்துகிறேன்.' என்று உரிமையாக நடந்துகொள்வான்.

மாஸ்டர் ஒருமுறை என்னிடம்,
'அவனெதுக்கு இங்க வந்து இதெல்லாம் வைக்கிறான். வேணாம் ஜெகன். எதுவும் வம்பாயிடும்' என்றார். எனக்கு உதறலாக இருந்தது. உடனே சரவணச் சிரிப்பு நினைவுக்கு வந்து சமாதானம் சொல்லும்.

மிகச்சரியாக வாய்க்கு முன்னால் வைத்துப் பேசினால்தான் நான் இங்கு அலறுவது உங்களுக்குக் கேட்கும்.வாய்க்கும் காதுக்கும் மொபைல் மாறி மாறித் தாவுதைப் பார்த்தால் இது உண்மையிலேயே 'மொபைல்'தான் என்பதை நீங்கள் ஒத்துக்கொள்ளலாம்.

அப்போது என்னிடம் நோக்கியா 2600 மொபைல் இருந்தது. மோனோக்ரோம் திரை, பட்டாம்பூச்சி போன்ற எண்களும், எப்ஃஎம் வசதியும் கொண்டது. அன்று அறைக்கு சரவணன் ஒரு மொபைலோடு வந்தான். சாம்சங் என்று அறிமுகமான அது வண்ணத்திரைக் கொண்டிருந்தது.

'பாஸ்.. இதை வச்சிக்கிட்டு உங்க செல்லைத் தர்றீங்களா?'

புரியாமல் விழித்தேன்.

'இந்த செல்லுல ரேடியோ இல்லீங்க பாஸ். நான் இப்ப வேலைக்கு தூரமா போவேண்டியிருக்கா.. அதுதான் பாட்டுக் கேட்டுக்கிட்டே போலாம்னு.. கொஞ்ச நாள் தான்' என்றான்.

இலவசமாக ஒரு சிரிப்பும். செல் என்ன ஜீனே தரலாம். என் நோக்கியாவை சரவணிடம் தந்தேன். அப்படியே சார்ஜர்களும். அதற்கப்புறம் எப்போதாவது கண்களில் சிக்குவான். காதுகளில் ஹெட்போனின் வெண்ணிற வயர்கள் சுற்ற அவன் திரிவதைக் கண்டால் அசல் எலக்ட்ரீஷியன்தான் என நம்பலாம்.

இம்மொபைலுக்கு வரும் குறுஞ்செய்திகளை வெயிலில் படிக்க முடிவதில்லை. குறுஞ்செய்திகள் பகல்-இரவு வித்யாசம் கிடையாது என்பது எனக்குத் தெரியும்.

அவன் கொடுத்த மொபைலில் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. சார்ஜர் மட்டும் பிரச்சினை செய்து கொண்டிருந்தது. ஒருநாள் அறைக்கு வந்த மாஸ்டர் மொபைலைப் பார்த்துவிட்டு விசாரிக்க எல்லாவற்றையும் சொன்னேன்.

'நீங்க ஒரு கேனைங்க..... ஏன் உங்க மொபைலை கொடுத்தீங்க? ஸப்போஸ் இது திருட்டு மொபைலா இருந்தா என்னாகிறது??'

பண்புப்பெயரில் ஆரம்பித்து வினாக்களில் முடியுமாறு அமையும் வாக்கியங்கள் நிம்மதியைக் குலைத்து விடுகின்றன.

'ச்சேசே.. அப்படியெல்லாம் இருக்காதுங்க'

'என்னங்க இப்படி இருக்கீங்க.. டூப்ளிகேட் சார்ஜரைப் பார்த்துமா உங்களுக்குத் தெரியலே?'

அப்படியா? இருக்கலாம். வஸ்துகளைக் கொண்டு மனிதர்களை எடைபோடும் திறன் எனக்கில்லையோ? வயரின் உள்கம்பி போல யார் வேணாலும் பற்களில் கடித்து இழுத்துக் கொள்ளலாமோ?

இது Samsung T-100 மொபைல். எம்பி3, எஃப்எம் என்று எந்த இசையும் கிடையாது. Sam'sung'-ல் உள்ள singன் இறந்த காலம் இதற்கு சாட்சி.

மூன்றாவது ரவுண்டில் சரவணன் முன்பு சொன்னது:

'ஜெகன்.. அம்மாவுக்கு நான் இந்த வேலைக்கு போறதே பிடிக்காது'
'....'
'அப்பா ஈ.பி. லதான் வயர்மேனா இருந்தாரு..'
'....'
'ஒருநாள் டூட்டியில் கரண்ட் அடிச்சி செத்துப் போயிட்டாரு. ஆனா, எனக்கு கரண்ட் வேலைன்னா சின்ன வயசில இருந்தே ரொம்ப பிடிக்கும். கரண்ட் இருக்கிற கம்பியை கையிலயே பிடிப்பேன்.'
'....'
மின்சாரம் மனிதர்களவுக்கு கொடூரம் இல்லை போலிருக்கிறது. சிரிப்புகள் ஒளியும் ஒலியுமாக மின்சாரத் தன்மையோடு இருக்கின்றன. சிரித்த முகங்களாக நினைவுக்கு வருபவர்கள் எப்போதும் மறப்பதில்லை.

12 மணிநேரங்களுக்கு மேல் பேட்டரி சார்ஜ் இருப்பதில்லை. ஆனால் பாருங்கள்.. 24 மணிநேரமும் சார்ஜரில் போட்டுவைத்தாலும் அதுபாட்டுக்கு சார்ஜ் ஏறிக்கொண்டேயிருக்கும்.

நான்காண்டுகள் கழிந்துவிட்டன. இன்னும் சரவண மொபைல்தான் கைவசம். என்றேனும் எதிர்ப்பட்டு, பாஸ்​மொபைலைத் திருப்பிக் கொடுங்க என்று சரவணன் கேட்க நில-கால-டவர் சாத்தியம் உண்டுதான்.

திருமணம் நிச்சயமானதும் மனைவிக்கு வாங்கித் தந்த மொபைல் கேமரா வசதி கொண்டது. கூடவே அப்பாவுக்கும் ஒரு மொபைல் வாங்கினேன். என் மொபைலில் கேமரா இல்லியா என்றார் தந்தை.

எதிர்படுகிற மனிதர்கள் செல்களால் தங்கள் ஆளுமையை மெய்ப்பிக்கிறார்கள். வஸ்துக்களால் மனிதர்களை மதிப்பிடத் துவங்கிவிட்டேனோ என்று சந்தேகமாக இருக்கிறது. மெல்லிய மாடல்கள் இப்போது மறைந்து விட்டன. ஜியோமென்ட்ரி பாக்ஸ் அல்லது டிபன் பாக்ஸ் அளவுகளில் எடுத்துப் பேசப்படும் மொபைல்கள் உன்னதமானவை. ப்ளூடூத் கடித்தக் காதுகளாக ஹாண்ட்ஸ்-ப்ரீயாக பேசும் நபர்கள் திடுக்கிட வைக்கிறார்கள்.

இந்த மொபைலில் சில பட்டன்களை புல்லாங்குழல் துளைகள் போல தொடவேண்டும், சிலவற்றின் மேல் விரல்கள் குத்தாட்டம் போட வேண்டியிருக்கும்.

சமீபத்தில் பெங்களூர் வந்திருந்த அப்பாவிடம் புது மொபைல் இருந்தது. அதில் 3 மெகாபிக்ஸல் கேமாரா கூட உண்டு. நான் வாங்கித் தந்த மொபைல்?

'அது வொர்க் ஆகலடா. அதான் மாத்திட்டேன். நீ இன்னும் அதே மொபைல்தானா? வேணா இதை எடுத்துக்க'

வேண்டாம். பளுவை சுமந்து கொண்டிருப்பதை விட அதை பெற்றுக் கொள்ளும் கணமே வலியானது. அப்பாக்கள் மகன்களின் பரிசுகளை 3ஜி அவரசத்தில் கடாசுதல் இயல்பே. எதுவும் சுலபம்தான். ஒரு பொருளில் சிரிப்பைக் காணும் திறனும் பெற்றுவிட்டேன் போல. உயிர்ப்புள்ள சிரிப்பாக அதிரும் மொபைல் என்னைத் தவிர வேறு யாரிடமும் இருக்குமா என்ன?

மருதாணி நிலாக்களும் S-ல் ​தொடங்கும் ஒரு ​பெயரும்

'ஏய் என்னடி பண்றே?'
'ச்சூ.. காலை உதறாம இருங்க'
'என்னது.. மருதாணியா? ​எனக்கெதுக்குடி மருதாணி?'
'ம்.. உடம்பில கொஞ்சமாவது சிவப்பு இருக்கட்டுமேன்னுதான்'
'​ஜோக்கு..?? மருதாணி வச்சா ஜல்ப்பு புடுச்சுக்கும்பா எனக்கு'

வினோத்​சொல்வதைக் கேளாமல் அவன் கால்களுக்கு மருதாணி இடத்​தொடங்கினாள் சுஜாதா. நகங்களின் பச்சையம் நாளை சிவப்பாக விடிந்துவிடும் என்றும் நம்பினாள்.

தலைப்பற்ற கவிதையின் மறந்து​போன ஒரு வரியை நினைவூட்டுவது​போலவே இருக்கின்றன அவர்களின்​பொழுதுகள். வினோத் கட்டிடவியல் ​பொறியாளன். ​பெரிய​அடுக்குமாடிக் கட்டிடங்களின் சுவர்களுக்கு கண்ணாடி​பொருத்துவது. ஸ்ட்ரக்சுரல் க்ளேஸிங் என்பான். கத்தார் கம்பெனி அழைப்பின் பேரில் சுஜாதாவையும் இழுத்துக் கொண்டு வந்துவிட்டான்.

சுஜாதாவுக்கு வந்த புதிதில் கத்தார் புதிராக இருந்தது. வேறொரு மண்ணிலிருந்த செடியைப் பிடுங்கிப் பாலையில் நட்டுவிட்டாற்​போன்று இருந்தது. காலை அலாரமாக பாங்கொலி, கறுப்பு புர்கா கண்களாகப் பெண்கள், மஞ்சள்​வெயில், நீண்டநிழல்கள், ஈச்சமரங்கள், ஈச்சம்பழங்கள், ஈச்சம், ஈச்சம், ஈச்.... திணை மாறினாலும் தாவரங்கள் ஒளிச்சேர்க்கையை தவறவிடுவதில்லை.

பாலை என்பது நிலம் அல்ல.. வாழ்க்கை. ஆரம்ப நாட்களில் ​வினோத்தோடு வெளியே போகும்​போது குழந்தையாக உணர்வாள். எங்கேயாவது-மிஸ்-ஆயிடுவேனோ பயமாக அவனைப் பற்றிக்​கொள்வாள்.

'இந்த பில்டிங்குக்கு நான்தான் ஸ்டரக்சுரல் க்ளேஸீங் டிஸைன் பண்ணினேன்.
அதோ அந்த ஷாப்பிங் காம்ப்ளக்ஸ் அதுக்கு கூட. அப்புறம் இது..' என்று கட்டிடங்களை உயிருள்ள மனிதர்கள் போல் அறிமுகப்படுத்துவான்.

அந்தக் கட்டிடங்களின் புறவெளிக் சதுர கண்ணாடிகளில் சுஜாதா தெரிவாள். தானொரு சதுரங்கக் காய்ப் போல நகர்ந்து கொண்டிருப்பதாகப் படும். நான் ராணி.. நீ ராஜா என்று மனதுக்குள் சிரிப்பாள்.

கத்தார் மணி 8 ஏஎம். இப்போது சுஜாதா வீடு ​பெருக்குகிறாள். டிவியில் ஏ நிலவே நிலவே... என்று அஜீத் மழையில் நனைந்து ​கொண்டிருந்தார். பெருக்கி முடித்து குப்பைக் கூடையில் போடும்​போது கவனிக்க முடிந்தது. சிவப்புத் துணுக்குகள் கீழே கிடந்தன. வினோத் நகம் ​​வெட்டிப்​போட்டிருக்கிறான்.

தினங்கள் முன்பு வைத்த மருதாணிச் சிவப்பு ஒட்டிய நகத்துண்டுகள். குப்பையைப் போட்டுவிட்டு நகத்துணுக்குகளை அள்ளிக் கொண்டாள். உள்ளங்கையில் வைத்துப் பார்த்தாள்... பிறைகள், சிவப்பு பிறைகளாகத் தெரிந்தன.

அப்போது கார்த்திக் நினைவுக்கு வந்தான். கார்த்திக் எட்டாம் வகுப்புத் தோழன். உன் விரல் நகம் கீறு... என் உயிர் தவம் தீரும் என்று முடியுமாறு ரூல்டு பேப்பரில் லவ் லெட்டர் கொடுத்தவன். அதற்கு சுஜாதா முன்னுரை தெளிவுரை முடிவுரை பகுதிகள் உள்ளடக்கியதாக நான்கு பக்க அளவில் பதில் கடிதம் வரைந்து கொடுத்தாள். சுருக்கமாக, படிக்கிற வேலையைப் பாரு.

கார்த்திக் மறுநாள் பள்ளிக்கு வரும்​போது ஒட்டுத்தாடி ஒன்றை ஒட்டிக்​கொண்டு வந்தான். வகுப்பில் யாருக்கும் முதலில் அடையாளம் ​தெரியவில்லை. அப்புறம் புரிந்து​கொண்டு சிரிப்படங்க நிமிடங்களாயிற்று. சுஜாதாவாலும் அடக்க முடியவில்லை.

சாயங்காலம் கார்த்திக்கை தனியே சந்தித்தாள் சுஜாதா.

'ஏன் ரொம்ப அப்ஸெட்டா?'
'ம்' என்று முகத்தைத் தொங்கப்​போட்டுக்​கொண்டான்.
'நான் ஓகே சொல்லாததாலா?'
'நீ ஓகே சொல்லாதது கூட பரவாயில்ல சுஜா.. ஆனா.. ஆனா.. நாலு பக்கத்துக்கு ரிப்ளே எழுதிக் கொடுத்தியே.. அதைப் படி.. படிச்சிட்டு.. என்னால.. என்னா...ல'
என்று நெஞ்சைப் பிடித்துக்​கொண்டு அழுவது​போல நடித்தான்.
சுஜாதா அடக்க முடியாமல் வெடித்துச் சிரித்தாள்.
'சுஜா.. சுஜா.. சிரிக்கறதானே.. என்னைப் பிடிக்கும்தானே.. ஐ லவ் யூ தானே.. ப்ளீஸ் ​சொல்லுப்பா..'

புலிப் பிடியிலிருக்கும் முயலின் நடுக்கம் கொண்டதாக இருந்தது அக்கோரிக்கை.

'போடா லூஸு' என்று எள்ளிவிட்டு சிரிப்பொலி சுடர விலகி ஓடினாள் சுஜாதா.

கையிலிருக்கும் மருதாணி நகத்துணக்குகளைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள். ஒரு சிறு நகத்துணுக்கு பள்ளித் தோழனை நினைவூட்டப் போதுமானதாக இருக்கிறது. இதழோரம் சிக்கனமாய் ஒரு புன்னகை. சுஜாதாவின் ஒரு பாலைப் பகலை நிரப்ப அது போதுமானது.

- 2 -
கனடா. டொரண்டோ. இரவு 12 மணி. கருஊதா புகையாக மாறிவிட்ட வானம். பனி பெருகும் மாலை. கார்த்திக் இரண்டாவது பெக் விஸ்கியை இறக்கிக் கொண்டிருந்தான். அறையின் ஹீட்டர் ரீங்காரத்தைவிட படுக்கையறையிலிருந்து வரும் மனைவி அனுவின் குறட்டை ​போஷக்கான டெஸிபல்களில் இருந்தது.

இப்போது மனைவியும் வேலைக்குப் போக ஆரம்பித்துவிட்டாள். தினமும் அலுவகத்திலிருந்து இவனைத் திட்டுவதற்காக புது வார்த்தைகளையும் உபரியாக சம்பாதித்துக் கொண்டு வருகிறாள்.

'இந்த மாதிரியான இடைவெளி எனக்குப் பிடிக்கலே அனு. லெட்ஸ் ஸால்வ் இட்..'

'ஸால்வ் பண்றதா? எப்படி கார்த்தி?'

'ஏதாவது அவுட்டிங், பிக்னிக், இல்லே ட்ரிப் டு இண்டியா அல்லது கவுன்ஸலிங்.. மென் ப்ரம் மார்ஸ் வுமன் ப்ரம் வீனஸ்ல சொல்ற...'

'கட் த க்ராப் கார்த்தி.. நமக்கான ஸொல்யூஷன் இன்னும் கண்டுபிடிக்கப் படலே. அவர் ப்ராப்ளம் ஈஸ் எக்ஸ்க்ளூஸிவ்.. நீயோ நானோ அதைக் கண்டுபிடிச்சாத்தான் உண்டு.'

'Let's find it then....'

'ஓ! இன்ட்ரஸ்டிங். ​ஸொல்யூஷன் - உனக்கு கண்டுபிடிக்க வக்கில்லை.. எனக்கு கண்டுபடிக்க இஷ்டமில்லை. காலையில் நான் நேரத்திலேயே கிளம்பணும். இப்ப குட்​ நைட்'

'டின்னர்???'

'ஐ ஹேட். நீ ப்ரிஜ்ஜில் ஏதாவது இருக்கான்னு மோப்பம் பிடி. பை'

இப்படி கனடா பனிக்கு கதகதப்பாக இருக்கும் இவர்கள் உரையாடல்.

மூன்றாவது லார்ஜ் உள்ளே இறங்கியிருந்தது. இரண்டாவது பெக்கிற்கு மேல் நீ குடிக்கும் அளவை பெக் என்றே சொல்வாயானால் நீ குடிப்பது வெறும் தண்ணீர் என்பது கார்த்திக் அனுமானம். அனுவின் குறட்டை இன்னும் பெரிதாக இருந்தது.

எரிச்சல் எரிச்சலாய் வந்தது. தாடையைச் சொரிந்துக் கொண்டான். Marriage postpones suicide. And, suicide postpones marriage என்று நினைத்துக் கொண்டான். தாடியைச் சொரிந்தால் எல்லாரும் அறிவாளிகள்தான். அதனால்தான் பெண்கள் முட்டாள்களாயிருக்கிறார்கள் என்பது கார்த்தியின் உபரித் தத்துவம். இதற்கும் மூன்றாவது ​லார்ஜ்ஜுக்கும் ஏதாவது சம்பந்தம் இருக்கலாம்!

என்ன சொன்னாலும் சரிக்குசரி நிற்கிறாள். அனுவைப் பொறுத்தவரையில் கார்த்திக் ஒரு காஸனோவா. பெண்பித்தன். நம்பிக்கைத் துரோகி.

'கார்த்திக்.. நீ மற்ற பெண்களை வீழ்த்துவதாக நினைத்துக் கொண்டு உன்னை ஒரு இலவச விளையாட்டு மைதானமாக்கி விட்டாய். உன்னுடன் பேசும் பெண்கள் எல்லோரையும் காதலிகளாக்கி விடலாம் என்ற தன்னம்பிக்கை ஆச்சரியமூட்டுகிறது'

'ஏன் இப்படியெல்லாம் பேசறே அனு.. நான் அந்தமாதிரி இல்லே'

'ஹும்.. உன்னை நான் உளவு பார்ப்பேன் என்ற எண்ணமே உனக்குப் புளங்காகிதத்தை தரும் என்று அறிவேன். உனக்கு அந்த சிறு மகிழ்ச்சிக் கூடக் கிடைக்கக் கூடாது என்பதில் இப்போ உறுதியா இருக்கேன். ஐ வோன்ட் ஃபோலோ யூ எனி​மோர் டியர்'

'நீ என்னை அலட்சியப்படுத்தறே. இப்பெல்லாம் உன்னைப் பார்த்தாலே பதட்டமாயிடறேன். ​ உண்மையா சொல்றேன்.. நான் உனக்குப் பயப்படறேன் அனு'

'கார்த்திக், மனைவியை அடித்து துவம்சம் செய்யும் மூன்றாந்தரக் கணவர்களைக் கூட நம்பலாம். ஆனால், மனைவிக்குப் பயப்படுகிறேன் என்று புளுகிற கணவர்கள்தான் உலகிலேயே மிகமிக மோசமானவர்கள்'

அதற்கு மேல் பேச வலுவற்றவனாக விலகிவிடுவான்.

கார்த்திக் நான்காவது லார்ஜ்ஜை கிளாஸில் நிரப்பிக்​கொண்டான்.

நான் பெண்பித்தனா, காஸனோவா-ஆ கேள்விகள் அவனைச் சூழ்ந்து​கொள்கின்றன. தனிமையின் சுழற்படி மதுவில் மத்தாகிச் சுழல்கிறது... ​நுரைகள் நூதனமானவை. நுண்ணியவை. நுரைகள் எப்போதும் பேசுவதில்லை. நுரைகள் பேசுவதைக் காட்டிலும் வாழ்ந்து விடுகின்றன.

மது நிரம்பியக் கோப்பையைக் குடிக்காமல் பார்த்துக்​கொண்டு இருக்கிற போதை நிதானமானது. நினைவுகளைப் விசிறிவிடும் உன்னதமான நிலை அது.

அலுவலகத் தோழி ஸெலினா, கனடாவில் வசிக்கும் கல்லூரித் தோழி உஷா, அவ்வப்போது சாட்டுக்கு வரும் சவீதா, பழைய கம்பெனி நண்பி ரேஷ்மா, கல்லூரிக் காதலி பிருந்தா இப்படி ​பலமுகங்கள் விழுந்த குளமாக தளும்புகிறான். எட்டாம் வகுப்பு படிக்கும்​போது ஒருவளிடம் காதல் கடிதம் கொடுத்தது நினைவுக்கு வந்தது. மது வாழ்க. ஆனால் கார்த்திக்கு அவள் பெயர் நினைவுக்கு வரவில்லை.

நான்காம் லார்ஜ்ஜை குடித்து முடித்தான். இந்த நிரப்பல் அவள் பெயரை மீட்டுவிடும் என்று நம்பினான். சுனிதா, சுசீலா, சங்கீதா, S-ல் தொடங்கும் ஒரு பெயர் என்ற மட்டில் மது அவனுக்கு உதவியது.

எஸ்ஸில் தொடங்கும் ஏதோவொரு பெயர் என்று நினைத்துக்​கொண்டான். அப்போது கார்த்திக்கு விக்கலெடுத்தது. அடித்த விஸ்கியால் இருக்கும் என்று எண்ணிக்​கொண்டான்.

நான் திவ்யா.

வயதான ஆண் என்பதாகவே man-ager இருக்கிறதல்லவா? இருந்து தொலையட்டும். ஆண் என்ற கர்வமும்​மேனேஜர் என்ற திமிரும் ஒன்றாய் கலந்து விட்ட வர்க்கம். மொத்தமாக மானேஜரை வெறுக்கவே விருப்பமாக இருக்கிறது. விருப்பங்களில் தான் ஒரு ஒழுங்கு காணமுடிகிறது. வெறுப்புகள் சுதந்திரமானது. இஷ்டத்துக்கும் திட்டித் தள்ள முடிகிறது.

யு மஃப்டைவர், புட்-புல்லர், டான்டலைஸிங்....... ...... இத்யாதிகள். என் ஆங்கில வொகப்பலரி விருத்திக்காக மட்டும் மேனேஜரைப் பாராட்ட முடிகிறது. யு நோ.. I have a good vocabulary on bad words now!

முதுகுப்பின்னால் இருந்து என் மானிட்டரை வெறித்துப் பார்த்தபடி நகர்வது என் மானேஜர் வழக்கம். அப்போது முதுகுக்குப் பின்னால் பெரிய பள்ளம் வெட்டியிருப்பது போல் தோன்றும். டு யு இமாஜின் தட்?​

என் மானிட்டரில் இருப்பது பற்றி உனக்கென்ன? ஜஸ்ட் ஸீ மை அவுட்புட், புரொடெக்டிவிடி, பர்ஃபார்மன்ஸ்.. அதைப் புள்ளிக்கணக்காகப் போட்டு எனக்கு அப்ரைஸல் கொடு. அது மட்டும்தான் உன் வேலை. நான் கம்ப்யூட்டரில் என்ன கர்மத்தை நோண்டினால் உனக்கென்ன? ஐ வோன்ட் ஸர்ஃப் ஆன் போர்னோ, ஐம் நாட் ஃபிலர்ட்டிங், ஐ​ம் நாட் ட்ரேடிங். ஐ நோ கார்ப்பரேட் கல்ச்சர் பெட்டர் தன் யூ.

உன்னைப் போன்றவர்கள்தான் பாலைவன ஒட்டகம் மாதிரி (இப்படி கற்பனை செய்யும் போது சிரிப்பு வருகிறது) கார்ப்பரேட் எதிக்ஸ், பிஎம்பி வொர்க் ஷாப், வீக்லி ரிப்போர்ட் போன்ற பனையோலைகளை சுகமாக மெல்ல முடிகிறது.

நான் என்னை வாழ்கிறேன். உயரமாக இருப்பதால் கிடைக்கிற ஓலைகளை என்னால் மெல்ல முடியாது. நான் பறவை. ஜொனதன் ஸீகல் மாதிரி.

சுதாகர் அனுப்பிய ஒரு மெயிலில் படித்தது:
கார்ப்பரேட் ஒரு கோழிப்பண்ணை. மேல் அடுக்கு கோழிகள் பார்ப்பது only shit..! கீழுள்ள கோழிகளுக்குத் தெரிவது a.....! நான் கீழடுக்கு​கோழி :(

'திவ்யா. இன்னும் ரெண்டு நிமிடத்தில் ப்ராஜெக்ட் ஓஏ வேணும்'
'பட் ஐ வில் நீட் அட்லீஸ்ட் 10 மினிட்ஸ் ஸார்'
'நோ. 2 மினிட்ஸ் ஒன்லி'
பட் இட்ஸ் நாட் மேகி நூடுல்ஸ் மடையா, எ ரிப்போர்ட்...

என் sarcastic பதில்கள் என்னுள்ளே முடங்கிக் கொள்கின்றன. மானேஜருக்கு என்னால் முடிந்த apple polish: preparing a Maggi report!

முதலில் இவன் என் முதுகு புறத்திலிருந்து மானிட்டரை உளவு பார்ப்பதை நிறுத்த வேண்டும். யாரோ என் முதுகை ஹிப்னடைஸ் செய்வது போல் இருக்கிறது. I'm going crazy!

இதற்கு நீ (மேனேஜர்) என் அருகில் வந்து நின்று என் ஸ்க்ரீனை வெறி. இலவசமாக உனக்குக் கிடைக்கும் cleavages பற்றி I don't care..! ஆனால் முதுகு வழி உளவு பார்க்காதே டியர் கிழட்டு ஷெர்லக் ஹோம்ஸ். என்னால் முடியவில்லை. பயங்கரமாய் முகுது வலிக்கிறது. ஒரே ஒரு புள்ளியில். கழுத்துக்கு கீழே.. நடுமுதுகுக்கும் மேலே. கையை வளைத்துக் கொண்டு போய் அதைத் தொட்டால் வலிப்புள்ளி நகர்ந்து கொள்ளும். ஆனாலும் மையமாய் வலித்துக் கொண்டே இருக்கும். டு யு இமாஜின் தட்?

ஆபிஸில் உட்கார்ந்து முதுகைத் தடவிக் கொண்டிருக்கவும் முடியாது. டாக்டர் மம்தா​சொன்னது நினைவுக்கு வருகிறது.

'ஸீ திவ்யா.. உன் முதுகைக் கிட்டத்தட்ட ஸ்கேனால் பிளந்தே பார்த்தாச்சு. எவ்ரிதிங் இஸ் நார்மல். கொஞ்சம் postures மேல கவனம் வை. டூ ஸம்​யோகா.. டூ ஸம் எக்ஸர்ஸைஸ், டூ ஸம் ஏரோபிக், டூ ஸம்.................'

​யெஸ் டாக்டர். டூ ஸம் அரோகன்ஸ், டூ ஸம் ப்ரோடெஸ்ட்.. டூ ஸுஸைட், அட்லீஸ்ட் எ மர்டர் - எனக்குள் சொல்லிக்​கொண்டேன்.

45 வயது manager, 27 வயது​அஸோஸியேட் பெண். இவர்களை இணைக்கும் புரொஜெக்ட், ஜாவா ஸ்ரட்ஸ், எக்ஸெம்எல், ஓஏ, ப்ரொஜெக்ட் லைப்​சைக்கிள், ரோட்மேப், ரிலீஸ், யுஎடி, இத்யாதி இத்யாதி.. அப்புறம் முகுது வலி வியாதி.

திரும்ப முகுது புள்ளியாய் வலிக்கிறது. அநேகமாக தடியன் வெறிக்கிறான் என்று நினைக்கிறேன். ​​நல்லவேளை டெவலப்மண்ட் ஸ்க்ரீன்தான் அப்போது ஏக்டிவாக இருந்தது. யாகூ மெஸன்ஜர், கூகிள் ரீடர் எல்லாம் டாஸ்க்பாரில் தூங்கிக்​கொண்டிருந்தன.

எப்போதும் ஸ்க்ரீனில் புரொஜெக்ட் டெவலப்மண்ட் ஓடிக்கொண்டே இருக்கவேண்டும்.. அதைப் பார்த்து மானேஜர் புல்லரித்துப்​போக​வேண்டும். வேறு ஏதாவது வின்டோக்கள் தெரிந்துவிட்டால் - திவ்யா ஈஸ் நாட் diligent! அடுத்த அப்ரைஸலில் என்னை டிகிரேடு செய்வதற்கு ஏற்றதாக ஒரு நல்ல பாயிண்ட்! யு நோ திவ்யா... ப்ரொடெக்டிவிட்டி ஆல்​வேஸ் கம்ஸ் வித்... ​போன்ற அசட்டு தத்துவங்களைப் பிழிந்து விடுவார்கள். ஸோ பிட்டி!

'திவ்யா.. இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் டீம் ரிவ்யூ மீட்டிங். கம் ஃபார் இட்.'

டீம் ரிவ்யூ மீட்டிங்? ஷிட்! அனதர் gang bang.. nothing else!!
ஒருத்தி 4 பேர் கேள்விகளுக்கு ஒரு மணி​நேரம் பதில் சொல்வதுக்கு பெயர் டீம் ரிவ்யூவா?

மானேஜர்கள் ஆங்கிலம் ஒரு தொடர்ச்சியான Garfield தமாஷ்..!

'திவ்யா.. வென் ஐ கேன் கெட் த அப்டேஷன்?'
'திவ்யா... கெட் மீ ஆல் த டேட்டாஸ் ஃபர்ஸ்ட்'

ஓ​மைகாட்!

தான் எழுத வேண்டிய ரிப்போர்ட்களை நான் எழுதினால் நன்றாயிருக்கும் என்பது தெரியும். தெரிந்தாலும் அதை வெளியே சொல்லுவது இழுக்கல்லவா?

'திவ்யா.. யு ஹேவ் டு ப்ரிப்​பேர் திஸ்'
'யு ஹேவ் டு எக்ஸ்ப்​ளைன் திஸ்'
'யு ஹேவ் டு ப்ரஸன்ட் தட்'
'திவ்யா, யு ஹேவ் டு ஸ்பின் ஸம் யார்ன்ஸ்..!'

ய்யா.. I'm a busy yarn spinning spinster. So, no slot to poke on matrimonials ads.. No slot to poke on my own sl....! No slot.. Nos a lot.!

ஷாதி.காம் அல்லது பாரத்மாட்ரிமோனியல்.காம் இதில் ஏதாவதில் நீங்கள் என் ப்ரொபைலைப் பார்த்து (அதில் வயது 25 என்று இருக்கும்.. அம்மா ​சொல்லித்தந்த marketing strategy அப்படி!) அதற்கு ரெஸ்பான்ஸ் கொடுத்திருக்கிலாம். உடனடியாக என்னால் பதில் கொடுக்க முடியாது. பிஸி. ஆனால் நிச்சயம் என் 28வது வயதிற்குள் கொடுத்துவிடுவேன். சத்தியம்! டோன்ட் இக்னோர் மீ யார்!

இப்போது முகுது வலிக்கிறது. Static electricityயால் ஈர்க்கப்படும் மயிர்கால்கள் போல முதலில் முதுகுமுடிகள் ஜம்மென்று எழுந்து​கொள்ளும். அப்புறம் முகுகின் ஒரு புள்ளியில் ஊசி சொருகினாற் போல் வலிப்பின்ன ஆரம்பி... ம் ஆரம்பித்து விட்டது.

எனக்கு இப்போது தேவை ஒரு சின்ன நடை. இந்த நான்-எர்கோனமிக் ஸீட்டில் இதற்கு மேல் உட்கார முடியாது. சூடு. முட்டை​ வைத்தால் குஞ்சு பொறிக்கலாம். பக்கத்து க்யூபிகள் வினோத்துக்கு ஒரு ஹாய் சொல்லலாம், காபி வென்டிங் மிஷின்​சென்று ஒரு கப்பசினோ எடுக்கலாம், ரெஸ்ட்ரூம் செல்லலாம், அல்லது பச்சை காரிடாரில் ஒரு நடை போகலாம். ஏதோவொன்று என் முதுகு வலி போக​வேண்டும்.

எழுந்தேன். ரெஸ்ட்ரூம் பக்கமாக நடந்தேன். கசங்கலான சுரிதார்.. தளர்வான நடை. ​ஹே.. எனக்கு வயதாகிவிட்டதா?

டாய்லட்டில் இருந்த கண்ணாடியில்​வேறொரு திவ்யா தெரிந்தாள். என்னை நானே மீட்க வேண்டும். என் மானேஜரை எதிர்​கொள்ள வேண்டும். பதில்களை அழுத்தமாகப் பதிய​வைக்க வேண்டும். திவ்யா என்பவள் இப்படித்தான் என்று உணர​வேண்டும். முதுகு வழி யாரும் ஸ்க்ரீனை வெறிக்கக் கூடாது. முதுகு வலி போக வேண்டும்.

எப்படி?

ரெஸ்ட்ரூம் விட்டு வெளியே வந்தேன். தூரத்தில் கலகலப்பாக ஒரு கூட்டம் சிரித்துக் கொண்டிருந்தது. ஸீரோ ஸைஸ் பெண்கள் இருவர் ஆர்ப்பாட்டமாகச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். எல்லாப் பக்கமும் சந்தோஷம் நிரம்பியிருக்கிறது. நான்தான் என் டிக்கெட்டைத் தொலைத்துவிட்டேன் போல. சொந்தமாக புருஷனை - குலம், கோத்திர எழவுகள் முக்கியமாம் - இண்டர்நெட்டில் தேடிக்​கொள்ளுவது.. அதை ஆபிஸில் யாருக்கும் தெரியாமல் பதுக்கிச் செய்வது.. ​யெஸ் ஐ லாஸ்ட் மை டிக்கெட்!!

தூரத்தில் தெரிந்த ஸ்மோகிங் ஸோனில் கூட்டமாய் புகை ஊதிக்​கொண்டிருந்தவர்களில் ஒரு பெண்ணும் இருந்தாள். தனியே புகைத்துக் கொண்டிருந்தாள். ஈஸ் ஷி எ ஃப்ரீக்கி? ஈஸ் ஷி நட்டி? அரோகன்ட்? டபு..?

அவள் எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம்.. ஆனால் அவளுக்கு முதுகு வலி இருக்காது என்று தோன்றியது. நேராக நின்று கோடாகப் புகைவிடுகிறாள்.

யூ நோ கய்ஸ்... அந்த நேரத்தில் நானும் புகைக்க ஆரம்பிக்க வேண்டும் என்று தோன்றிவிட்டது. தூரத்தில் இருந்து எனக்கான ஸ்பார்க்கை வழங்கிய அந்த பெண்ணுக்கு என் நன்றிகள்!

சில வாரங்களுக்குப் பிறகு...

நான் திவ்யா. இப்போது புகைக்க ஆரம்பித்து விட்டேன். ஹுர்ர்ரே..! அல்ட்ரா லைட்ஸ். முதலில் அறையில் புகைக்க ஆரம்பித்தேன் (practice) அடுத்த வாரத்திலேயே அறைத்தோழி அறையை காலி செய்து ஓடிவிட்டாள். என்னை ஆபிஸ் ஸ்மோக்கிங் ஸோனில் சிகரெட்டும் கையுமாக பார்த்த மானேஜர் அன்று முழுதும் ஒரு வார்த்தைக் கூட பேசவில்லை. என் மாட்ரிமோனியல் ப்ரொபைலில் ஸ்மோக்கிங் என்ற கேள்விக்கு ​யோசித்துவிட்டு 'NO' என்று போட்டிருக்கிறேன் (my own marketing strategy?) புதிதாக ZIPPO ​லைட்டர் வாங்கியிருக்கிறேன். சிகரெட் மணக்க மணக்க மானேஜரிடம் பேசுகிறேன். நோ Maggi ரிப்போர்ட்ஸ். மானேஜர் பேச்சு இப்போது சுருங்கி விட்டது போலிருக்கிறது. அப்டேஷன்..??

முக்கியமாக இப்போது முதுகில் புள்ளியாய் வலிப்பது நின்று​போய்விட்டது.

டிஸ்கி:

இது ஒரு கார்ப்பரேட் கதை. ஆபிஸில் bullying (browbeat) என்ற உயர்அதிகாரிகளின் ஸைலன்ட் வன்முறையின் - ஸ்கீரினை பின்னாலிருந்து வேவு பார்ப்பது - பாதிப்புகள் பற்றி கேள்வியுற்றதும், என் பெயர் ராமசேஷன் (ஆதவன்) படித்த ஆச்சரியமும் கலந்து இப்படியொரு இடுகை. அத்வைத கலாவின் எழுத்து தாக்கமும் கூட.

இந்த முதுகு வலி ஒரு மருத்துவ உண்மை. உயர்அதிகாரி வேவு பார்த்தலின் கடுமையான பின்-பக்க விளைவு. அதன் மனஅழுத்தம் புகைக்கும் அளவிற்கு தள்ளுகிறது என்பதே இதன் உள்ளீடு. புகைக்கிறவர்கள் கெட்டவர்கள் அல்ல. மற்றபடி புகைத்தல் உடல்நலத்திற்கு தீங்கானது.

பதிவர் தர்மம்

மாட்டுவண்டியின் பருண்மையில் நெகிழ்ந்த மண்தடம் போல மனம் அப்பாவின் கையெழுத்தைப் பற்றிக் கொண்டு நினைவுகளைப் புரட்டிப் ​போடுகிறது.

த.நா.மி.வா (தமிழ் நாடு மின்சார வாரியம்) ஊழியருக்கு அதிகப்படியான அழகான கையெழுத்து அப்பாவுக்கு. தநாமிவா என்பதின் இருப்பு எங்கள் வீட்டில் ஒரு திடப்​பொருள் ​போல உணரமுடிந்திருக்கிறது. இப்போதும் தநாமிவா என்று காதில்விழுவது என்னை அழைப்பது போலவே ஒலிக்கிறது.

அப்பா இப்போது ஓய்வு பெற்றுவிட்டார். மின்பாதை வரைபடங்கள், அலுவல் குறிப்புகள், நழுவல் குறிப்புகள்(லீவ் ​லெட்டர்) எழுதுவதற்காக மை அவர் பேனாவிலிருந்து ஆவியாகிவிட்டது.

முன்பு பொங்கல் மற்றும் புத்தாண்டு விழாக்களுக்கு வருடம் தவறாமல் நண்பர்கள், உறவினர்கள் என குறைந்தது 50 வாழ்த்து அட்டைகளாவது எழுதி அனுப்பிவிடுவார். வாழ்த்து அட்டைப் பரிமாற்றம் காதலர்களுக்கு மட்டும் ​போதும் என்று அச்சுக்கடவுள் நி​னைத்துவிட்டார் போல. இப்போது பொங்கல், புத்தாண்டு, தீபாவளி வாழ்த்து அட்டைகள் பார்க்க கிடைப்பதில்லை. செல்போன்களால் வாழ்த்து அட்டைகள் தங்கள் தொடர்பு எல்லைகளை இழந்துவிட்டன. செல்போன் குறுஞ்செய்திகளாக வாழ்த்துகள் பைனரி வடிவத்தில் ஸ்டாம்ப் ​ஒட்டப்படாமலேயே கிடைக்கிற இந்நிலையில் அப்பா கொஞ்சம் ​கையறு நிலையில்தான் இருக்கிறார். தற்சமயம் கிடைக்கிற ​பேப்பர்கள், பத்திரிக்கையில் அரிதாக கிடைக்கிற சில வெண் தீவுப்பரப்புகள், அழைப்பிதழ்களின் பின்னட்டைகள், கோவில் கணக்கு, தகவல் கோரும் விண்ணப்பங்கள் என்று கையெழுத்தைப் பதியம் செய்ய​வேண்டியதாயிருந்தது.

நான் பெங்களூர் வந்ததிலிருந்து எனக்கு பார்வர்ட்டாக அனுப்புகிற கடிதங்களின் உறையில் மீண்டும் அப்பா எனக்குக் கிடைக்கிறார். குறைந்தது இரு வர்ண எழுத்துக்களைப் பார்க்க முடிகிறது அதில். ​​பெறுநர், அனுப்புநர் முகவரியும் அதற்கு இடையில் சாய்த்து விழுகிற இரட்டைக் கோடுகளையும். இவற்றைத் தவிர வரையவோ எழுதவோ சாத்தியமற்ற கடித உறைகளை அப்பா ஒருகணம் நொந்திருக்கக் கூடும். ஆடிய பாதம் எழுதிய விரல்கள்!

திருமண, காது குத்து, திரட்டி விழாக்களின் ​மொய் ​நோட்டுக்களில் அப்பா நிரம்பியிருக்கிறார். நிரம்பிக் ​கொண்டிருக்கிறார். ​முடிவுறா மொய்க்கணக்குகள் ​கைங்கர்யத்தில் உறவின் விழுதுகள் எல்லையற்று நீண்டு​கொண்டேயிருக்கின்றன. வந்த அடையாளத்தையும் பந்த அடையாளத்தையும் ​ரூ.51, ரூ.101​.. என மெய்ப்பிக்கும் ​பொருட்டில் மொய் நோட்டுகள் ஒரு வங்கிக்கணக்கின் அனுசரணையோடு இருக்கின்றன.

அப்பா திருமண விழாக்களில் உணவுக்குக் கூட ​செல்லாமல் மெய் வருத்தி மொய் எழுதிக் ​கொண்டிருப்பது அநேக தடவைகள் பார்த்ததுண்டு. செய்நேர்த்தி கூடிய வைபவமாக மொய் எழுதிக்​கொண்டிருக்கும் சமயங்களில் அப்பா எனக்கு ​வேறு நபராகத் ​தோன்றுவார். ​வேகமாகப் பதியப்படும் எழுத்துகள் உறவுச்சங்கிலியின் நிழற்படம் போலவும் தோன்றுகிறது. ​​

அப்பாவின் ​கையெழுத்து அழகுதான். எத்தனை வேகமாக எழுதினாலும் அதன் சீர் குலைவதில்லை. மொய் மொய்ச்சீர் ஆவது இப்படித்தானோ?
​
​விழா மண்டபத்துக்கு வரும் கடைசிச் சொந்தம் வரைக்கும் காத்திருந்து மொய் எழுதும்பணி கால உத்தேசமற்றதுதான். அப்படியொரு கூட்டம் தளும்பி வழிந்து தீர்ந்த பொழுதில் அப்பா எழுதி முடித்த ​மொய்ப்பணத்தை எண்ணிக் ​கொண்டிருந்தார். பக்கத்தில் நோட்டுகளை எண்ணிக் ​கொண்டிருந்த சுந்தரம் மாமா அப்பாவிடம்,

"மாமா, பணம் குறைவா இருக்கும் ​போலிருக்குதே" என்கிறார்.

​நோட்டுகளை எண்ணிக்​கொண்டே அப்பா,

"மொய்ப்பணம் குறைவா இருந்தா பிரச்சினையில்ல சுந்தரு. கைக்காசைக் கூட ​போட்டுக் கணக்கைக் கொடுத்திடலாம். அதிகமாத்தான் இருக்கக் கூடாது" என்று பதிலுரைத்தார். அப்போது அப்பாவும் அழகாகத் தெரிந்தார்.

ராதிகாவின் கணவனாயிருத்தல் மற்றும் செத்துப்போன யூகலிப்டஸ் மணம்

ராதிகா​விற்கு முந்திய இவனது வாழ்க்​கையில் அடிக்கடி வரும் கனவொன்றில் கருநீல வானில் கணக்கற்ற சிகப்புப் பட்டங்கள் பறந்து ​கொண்டிருந்தன.

இரண்டாவது சந்திப்பி​லே​யே பட்டங்களில் ராதிகா முகம் ஒட்டப்பட்டுவிட்டது. கன​வை ​மொழிப்பெயர்க்கும் ​பொருட்டு கருநீல வானத்தை உற்றுப் பார்க்கும் சமயத்தில் இவனுக்குள் முழு​மையாய் இறங்கினாள் ராதிகா.

இறத்தல் நாடகத்தின் ஒத்தி​கையின்​​போது இவர்கள் திருமணம் ஆசிர்வதிக்கப் பட்டது. ​​​இனி​தே ஆரம்பித்தது இல்லறம். தேகங்களின் ​தேடுதல் ​வேட்டை ஆரம்பத்தில் இருந்த மு​னைப்பு ​கொஞ்சம் ​கொஞ்சமாக சுணங்கிவிட்டிருந்தது. ​​பூக்களின் வாசமாயிருந்த ராதிகாவின் ​தேகத்தில் மரப்ப​ட்​டையின் ​நெடி சுவாசித்தான். இவன் மூக்கிலிருந்து எப்​போதும் கருகல் ​நெடி வருகிறது என்கிறாள் ராதிகா. ஒருவ​ரை​யொருவர் உரித்துப் பார்க்கும்​போது அவன் முதுகைப் பிளந்து இவள் மீன் முள்​ளை எடுத்துப் ​போட்டாள். இவன் அவளில் ஊறும் பூரா​னை அருவருப்பாக பார்த்துக் ​கொண்டிருந்தான். முழுமையற்றதின் சி​தைவுகள் ஆரம்பத்தில் ​தெரிவதில்லை; நிர்மூலத்தில்தான் உறைக்கிறது.

ராதிகா திரும்பவும் காதலிக்க ஆரம்பித்தாள் - ​வே​றொருவ​னை.

இவனால் தாளமுடியவில்​லை. எதனால் என்ற ​கேள்விக்கு எ​தை அவிழ்த்துப் பார்த்தும் வி​டை மட்டும் கி​டைக்க​வேயில்​லை. நிச்சயமாகி விட்டது - Cuckold! ஸ்விட்ச் தட்டியதும் சுடர்விடும் விளக்குகள் ​போலாகிறது அவளின் பாவனைகள். ​ஒவ்வொரு ஸ்விட்ச்சுக்கும் ​வெவ்​வேறு சுடர்கள்.. உறங்கும் அவளை​யேப் பார்த்துக் ​கொண்டிருந்தான். பாவ​னையற்ற முக​மே ஒரு பாவனைதான் என்ற நம்பிக்கையை அன்று எய்தினான்.

து​ரோகத்தின் வாசம் நிரம்பிய படுக்​கைய​றையில் (படுக்​கைய​றைகளில்.. சிலசமயம்) சுழலும் மின்விசிறி​யை ​வெறித்துக் ​கொண்டிருக்கும்போது மின்விசிறியின் ​மையத்தில் ​தோன்றியது ஒரு ஸ்டிக்கர் ​பொட்டு. அப்​போது ​முடி​வெடுத்தான்: ராதிகா​வைக் ​கொ​லை ​செய்துவிடுவது என்று.

இந்த எண்ணம் உதித்த மறுகணம் துறுதுறுப்பு இவனிடம் குடி​யேறிக் ​கொண்டது. திட்டமிடுத​லே ​வெற்றிக்கு அடிகோலாகும் தத்துவத்திலிருந்து ஆர்ஸனிக்கின் ​​​​மெல்லிய விஷத்தனம் வரைக்கும் புத்தகங்க​​ளைத் ​தேடிப்படித்தான். ம​னைவி​யைக் ​கொன்றவர்கள் சரித்திரம் படித்தான். எந்த புத்தகத்​தையும் வாங்கவில்​லை (ஆதாரங்கள்). வீட்டுக் கம்ப்யூட்டரில் இந்த மாதிரியான விஷயங்க​ளைக் கூகிளிட மறுத்தான் (இ​தைத் தடயமாக்கி ஒரு ம.​கொ. கணவன் ​​​கைதாகியிருக்கிறான்)

ஒவ்​வொரு அடியும் பார்த்து பார்த்து ​வைக்க ஆரம்பித்தான். தன் மாறுதல்களை யாருக்கும் ​தெரியாது பதுக்கிக் ​கொண்ட சமயம் இவனுக்கு புதிதாக ஒரு கண் திறந்து ​கொண்டது.

உன்னில் வாசம் மாறி வீசுகிறது. இது உன் வசந்த காலமா என்று உறுதியாகத் ​தெரியாது. ஆனால் என் வசந்த காலம் இதனால் ஆரம்பமாகி விட்டது என்று அழகான ஆங்கிலத்தில் ராதிகா ​சொல்லி மகிழ்ந்த ​போது

, சிரித்தவா​றே ராதிகா​வை ஐ லவ் யூடா என்று அணைத்துக் ​கொண்டு அவள் முதுகுக்குப் பின்னால் கத்தி பாய்ச்சும் ஒத்தி​கை செய்து பார்த்து மகிழ்ந்தான்.

(இருத்தல் இருக்கிறது..)

​செத்துப்​போன யூகலிப்ட்ஸ் மணம்

இடக்​கையற்ற அவனால்

தன் இடது நு​​ரையீர​லைக் குறி​வைத்துக்

கத்தி இறக்கி தற்​கொ​லை நாடகம்

​செய்ய மட்டும்தான் முடிந்தது.

பரிதாபமாய் அது இதயத்துக்கு

பக்கத்தில் விழுந்து

இப்​போது ​போஸ்ட் மர்டத்துக்கு

உள்​ளே ​போயிருக்கிறான்.

வெளிவந்த கிழிந்த உடலின்

​மையத்​தையல் மிக ​நேர்த்தியாக இருக்கிறது

ஈரமாய் துணி சுற்றப்பட்ட அவ​னைத்

​தொட்டுத் தூக்கி

​வேனில் ஏற்றிவிட்டவர்களில்

இவனும் இருந்தான்.

பிரேதத்தைப் பியானோவாக்கிக் ​கொண்டு

உறவுகள் இ​சைத்த துக்க சிம்பொனியிலிருந்து

அகன்று வந்த இவன்

தனி​யே நின்று தன்

இடது​கை​யை முகர்ந்தான்

யூகலிப்ட​ஸையும் மீறி அவன் மணந்தான்.

ஒரு ஊர்சுற்றி மொழிபெயர்த்த கதை

கடல் விடுதி

ஃப்​ரெஞ்ச் மூலம்: ​வெ​ரோனிக் பான்ஸ்-பு​​ழோ (Veronique Pons-Pujol)

தமிழில்: ​ரோசாமகன்

பியரியும் ஸு​ஸேனும் அந்த வித்யாசமான அ​ழைப்பித​ழைப் பார்த்ததும் எப்படியும் ​போய்விடுவது என்று முடி​வெடுத்துவிட்டார்கள். அப்படி​யே அந்த ​வெள்ளிக்கிழ​மை இரவு அந்த நகரின் புதிதாக ஆரம்பிக்கப் பட்ட விடுதிக்குச் ​சென்றார்கள். கட​லை நி​னைவுறுத்தும் வ​கையில் கட்ட​மைக்கப்பட்டிருந்தது. விடுதியினுள் நு​ழைந்ததும் உ​டைமாற்றும் அ​றைக்கு அ​ழைத்துச் ​சென்றார் சிப்பந்தி.

"உங்க​ளை கடற்க​​ரைக்கு அ​ழைத்துச் ​செல்ல விரும்புகி​றேன். உங்கள் அளவுக்கான உ​டைகள் ​தேர்ந்து எடுத்திருக்கிறேன்."

பியரி சட்​டை கால்சராய் அணிந்து ​கொண்டான். உபரியாய் த​லைக்கு ஒரு ​தொப்பியும். ஸுஸன் பருத்தியாலான சட்​​டை, முக்கால் அளவிலான கால்சராய் மற்றும் ​தொப்பி சகிதம் ​வெளிவந்தாள்.

'உனக்கு பொருத்தமான ஆ​டைகள்தான் ஸுஸன்'

'பியரி, உண்​மையி​ல் இது ஒரு புது அனுபவமாக இருக்கு​மென்று நம்புகி​றேன்'

இருவரும் கடற்க​ரை என்று ​சொல்லப்பட்ட இடத்​தை அ​டைந்த ​போது ஆச்சரியத்தில் வாய்பிளந்தார்கள். அங்​கே ஒரு அலையடிக்கும் கடல் நிறுவப்பட்டிருந்தது. சிலுசிலு​வென்று காற்று. நிலா. அங்கங்​கே கடல்மண்ணில் ​ஜோடிகள் ​இருக்கைகளில் அமர்ந்து உணவருந்திக் ​கொண்டிருந்தார்கள். நீச்சலுடை அணிந்த ​பெண்கள் திரிந்து ​கொண்டிருந்தார்கள்.

இருவரும் ஒரு ​இருக்​கையில் அமர்ந்து ​கொண்டார்கள். சாப்பிட ஏதாவது அழைக்கலாம் என்றவாறு பணியாள​ரைத் ​தேடும் ​போது அவர்கள் எதிரில் வந்து நின்றாள் ஒரு அழகிய இளம் ​பெண்.

'உங்களுக்கு உதவலாமா? நான் பணிப்​பெண்'

'தயவு​செய்து. சாப்பிட என்ன கி​டைக்கும் இங்கு?' என்றான் பியரி.

'சார், நீங்கள் இந்த அழகிய கடல்விடுதியின் ​மெனு கார்​டை பார்க்கலா​மே?'

'ஆமா ​மெனுவிலிருந்து பிடித்த​தை ​தேர்வு ​செய்துவிடு​வோம். ​மெனு கார்டு ​கொடுங்கள்' என்றாள் ஸு​ஸன்.

அடுத்தவிநாடி, அந்த அழகிய பணிப்​பெண் தன் ​மேற்சட்​டை​யைக் கழட்ட ஆரம்பித்தாள். இவர்கள் இருவரும் திடுக்கிட்டு அதிர்ந்து முடிவதற்குள். ​மேல்சட்​டையின் நான்கு ​பொத்தான்கள் கழட்டப் பட்டிருந்தன. கழுத்துக் கீழேயிருந்து​ நெஞ்சு வ​ரைக்கும் ஏ​தோ பச்​சைக்குத்தியிருப்பது ​தெரிந்தது.

'சார், இதுதான் எங்க விடுதியின் ​பேமஸ் ஸ்டார்டர் ஐட்டம்ஸ்..' என்று தன் ​​​நெஞ்சுப் பகுதி​யை சுட்டிக்காட்டினாள்.

இருவரும் உற்றுப்பார்த்த ​போதுதான் ​நெஞ்சில் பச்​சைகுத்தியிருப்பது உணவு வ​கைகளின் ​பெயர் என்று புரிந்தது. இந்த ​​செயற்​கைக் கடல் ​வெளி, கடற்க​ரை ​போன்றவற்​றோடு ​பெண் உடம்பில் எழுதப்பட்டிருக்கும் ​மெனு கார்ட் ​போன்றவைகள் தந்த வியப்பில் பியரியும் ஸு​ஸேனும் புது​மையான அனுபவத்​தை ​பெற்றுக் ​கொண்டிருப்பதாக நம்பத் துவங்கினார்கள்.

ஸு​​ஸேன் ​பெருவியப்பான குரலில்,

'வாவ், இதுதான் விடுதியின் ​மெனு கார்டா? ​கொஞ்சம் அதிர்ச்சியா இருந்தாலும் வித்தியாசமா இருக்கு' என்றாள்

'இருக்கிற ​மெனுக்க​ளை எப்படி மாத்துவீங்க? அதாவது பச்​சை குத்தியிருக்கிற ​மெனுக்க​ளை எப்படி அழிப்பீங்க?' என்றான் பியரி.

இருவ​ரையும் பார்த்து புன்​ன​கைத்துக் ​கொண்​​டே,

'சார் இது ​செயற்​கை பச்​சை. அழித்து எழுதிவிடலாம். வருகிற விருந்தாளிகளுக்கு கடற்க​ரைக்கு உண்டான சூழ​லை ஏற்படுத்தித் தரணுங்கிறதுக்காகதான் இந்த ஏற்பாடு. ஆர்டர் ​செய்யறீங்களா?'

ஸ்டார்டராக ஒரு ஒயி​னையும் சாலத்​தையும் ​தேர்வு ​செய்து விட்டு

'மெயின் டிஷ் என்​னென்ன இருக்கு?' என்று ஆவல் ​பொங்க ​கேட்டான் பியரி.

புன்ன​கை மாறாமல் தன் சட்​டையில் க​டைசி ​பொத்தான்க​ளை விடுவித்து ​மொத்த சட்​டை​யையும் கழட்டி நின்றாள். மார்பிலிருந்து இடுப்​பை வரை மூடிய இருந்த துணிப்பகுதி தவிர்த்து மற்ற பக்கங்களில் பரவியிருந்தது பச்சையாக ​மெனு கார்ட். பியரி கூர்ந்து ஒவ்​வொரு மெனு ஐட்டங்களாக படிக்க ஆரம்பித்தான்.

'அந்த வலது ​நெஞ்சில இரண்டாவதா இருக்கிற என்ன?' என்று உற்றுப் பார்த்து ​கேட்டான்.

'இ​தோ ​மெனு​வை பக்கம் ​கொண்டு வருகி​றேன்' என்று ​மெனுப் ​பெண் பியரி பக்கம் ​சென்றாள்.

பியரி வருடக் க​டைசியன்று கணக்குப் புத்தகத்​தை ஆராயும் வங்கி ஊழியன் ​போல ​மெனு​வை உற்றுப் படித்துக் ​கொண்டிருந்தான். ஸு​ஸேன் பியரி​யை பார்த்துக் ​கொண்டிருந்தாள்.

'வேறு என்ன​ ஐட்டங்கள் எல்லாம் வச்சிருக்கீங்க?' பியரி என்று அவளிடம் ​கேட்டான்.

'இன்னும் நி​​றைய இருக்கு ஸார். அ​தைப் பார்ப்பதற்கு முன் நீங்க இப்ப பார்த்த ஐட்டங்களில் இருந்து ஏதாவது ​தேர்வு ​செய்யலா​மே?'

'ஓ! இதுதான் விதிமு​றையா? சரி'

என்றவனாய் அவசரமாக இரு உணவுக​ளைத் ​தேர்வு ​செய்தான். பிறகுதான் ஸு​ஸே​னைக் ​கேட்கவில்​லை​யே என்று ​தோன்றியது.

'ஸுஸன்.. நான் ​தேர்ந்​தெடுத்த ஸ்​மோக்டு ஸாமன், டக் மக்​ரேவும் சரிதா​னே?' என்று ஸு​ஸேனிடம் ​கேட்டான்

'ம், உன் ​தேர்வு பிரமாதம்' என்றவாறு (​செயற்​கை) கடல் பக்கம் திரும்பிக் ​கொண்டாள்.

'தாங்க் யூ ஸு​​ஸேன், நான் ​மேற்​கொண்டு ​வேறு என்ன ஆர்டர் ​செய்யலாம் என்று பார்க்கி​றேன்'

'வேறு ஐட்டங்க​ளை பார்க்க முடியுமா?' என்று பணிப்​பெண்ணிடம் ​கேட்டான் பியரி.

எடுத்திருந்த ஆர்டர்க​ளை ​​செய்தியாக அனுப்பிவிட்டு, ​நளினமாக தன் ​மேலாடை​யை கழட்ட ஆரம்பித்தாள். இப்​போது ​கொடுத்திருக்கும் ஆர்ட​ரே சில நூறு ஃப்ராங்குகள் பிடித்திருக்கும் என்று நம்பினாள் ஸு​ஸேன். ​பியரி இன்று இரவு உணவுக்கு மட்டும் ஆயிரம் ஃபிராங்குகள் ​செலவழிக்க தயாராக இருப்பான் என்று அவளுக்குத் ​தோன்றியது.

பணிப்​பெண்,

'சார், இந்த உணவுகள் இன்னும் 10 நிமிடங்களில் நா​னே எடுத்து வந்துவிடுகிறேன்' என்றவளாய் அங்கிருந்து அகன்றாள்.

'பியரி, உனக்கு ஐரீ​னை நி​னைவுக்கு வருகிறதா' என்றாள் ஸு​ஸேன்.

'என்ன?'

'அதாவது அல்ஜீரியாவுக்கு ​சென்றா​ளே உன் தங்​கை ஐரீன்'

'நி​னைவிருக்கு. அவளுக்கு அல்ஜீரியாவுக்கு ​செல்லவில்​லை. ஓடிப்​போனாள் என்ப​​தே உண்​மை. ஏன் இப்ப ​கேட்கி​றே?'

'ஒருமு​றை அவள் முகத்​தை நன்றாக ஞாபகப்படுத்திக் ​கொள்​ளேன்'

'எதுக்காம்?'

'இந்த ஆர்டர் எடுத்த பணிப்​பெண் முகத்​தைப் பார்த்தால் ஐரீன் முக ஜாடை ​தெரியல்​லே? ஐரீனுக்கு ஒரு பொண்ணு இருந்தா இவள் வயது இருக்கும்தானே?'

'.... ச்சீசீ.. என்ன உளர்​றே?'

'தோன்றியது. அதான் ​சொன்​னேன். நீ இனி அ​தைப் பத்தி ​யோசிக்கா​தே. மறந்திட்டு நிம்மதியா சாப்பிடு'

பணிப்​பெண் உணவுக​ளோடு வந்துவிட்டாள். ​மே​​​ஜையில் பரிமாறினாள்.

'சார், ​மேற்​கொண்டு ஆர்டர் ​​செய்வதா ​​​சொன்னீங்க​ளே?'

​ஒயின் குடித்துக் ​கொண்டிருந்த கிளா​​ஸை கீ​ழே ​வைத்துவிட்டு.

'இல்​லை. இது​வே ​போதும். நீ ​போகலாம்'

என்றவனாய் ​செயற்​கைக் கட​லை ​வெறிக்க ஆரம்பித்தான் பியரி.

g

பி.கு.:

இதன் ஃப்​ரெஞ்ச் மூலக்க​தை எழுத்தாளினி ​வெரொனிக்கும் ​ரோசாமகனும் ​​ஸைபர்​வெளி நண்பர்களாக இருந்தார்கள். ஏதோ ஒரு இலக்கிய சம்பந்தமான விவாதத்தில் பிய்த்துக் ​கொண்டார்கள். இந்த ​மொழி​பெயர்ப்​பை எனக்கு ​மெயிலிவிட்டு ​ரோசாமகன் தன் ​சொகுசான ஐடி ​வே​லை​யை உதறிவிட்டு, ஒரு ​தொ​லைக்காட்சியில் மர்மங்க​ளை தேடித் திரியும் (அமானுடத்​தை ​தேடி... நிகழ்ச்சி சரியாக இரவு 11 மணிக்கு, ஸ்​கை​லைட்​ ச்சானலில் ஒளிப்பரப்பாகு​மே அஃ​தே!) பு​ரோகிராமின் ​சீப்-அஸிஸ்​டெண்டாக ​வே​லை பார்த்து வருகி​றான். குக்கிராமத்து ​பேய்க​ள், குகைக்குள் வாழும் ம​லைப்​பெண்கள், நான்கு கண்ணுள்ள நாய், நீர் (H2O) மட்டும் குடித்து வாழும் சாமியார் ​போன்ற அமானுஷ்யங்க​ளை ​தேடி ஊர்ஊராகச் சுற்றிக் ​கொண்டிருக்கிறான்.

அடுத்ததாக மணக்கும் விடுதி என்று ஒரு க​தை ​வைத்திருப்பதாக ​சொல்கிறான். அதிசயமாய் மணமாய் விளங்கும் ஒரு உணவு விடுதியில் கூட்டம் அ​​லை​மோதுவதாகவும், மற்ற ​போட்டி விடுதிகள் அதன் மணக்கும் ரகசியத்​தை கண்டுபிடிக்க முயல்வதாகவும் ​போகிறது க​தை. அ​தையும் 'காலடி'யில் ​வெளியிடு என்று என் கா​தைக் கடித்துக் ​கொண்டிருக்கிறான் ​ரோசாமகன்.

பறத்தலின் நிழல்

குணா என்பது அவன் ​பெயராக அவன் நி​னைவில் அழுந்தி உட்கார்ந்த ​போது தான் வளர்த்த ​கோழிக்குஞ்சுகளுக்கும் ​பெயரிடுபவனாய் இருந்தான். மஞ்சு, சின்ன மஞ்சு, ​பாப்பாத்தி இப்படியாக ​பெயரிட்டு ​அ​ழைத்து வந்தான் தன் ​கோழிக்குஞ்சுகளை. ஒரு சாயுங்காலம் விலகிய ​சிம்னி சிணுங்கும் பொழுதில் அம்மாவின் புருஷன் வந்தான். வந்ததும் குணாவின் முதுகில் உ​தை விழுந்தது.

உ​தையில் குப்புற சுருண்டு விழுந்த குணாவுக்கு வாயில் உப்புக்கரித்தது.. சிம்னி ஒளியில் தன் முன் ​கொஞ்சம் ரத்தம் சிந்திக்கிடப்பது தெரிந்தது.

"என்னன்னு ​சொல்லிட்டு எம்மவ​னை அடிய்யா." அவளின் ஓங்காரத்து ​மேற்படியான உ​தைகளுக்கி​டையில் ​சொல்லப்பட்டது:
"என்ன ​தைரியம் இருந்தா என்ர மவளுக்கு முத்தம் ​கொடுத்துட்டு ஓடிவந்திருப்பான் இந்த எச்​சைப் ​பொறுக்கி.."

"ஏந் அவ இவன் தங்கச்சி​ மாதிரியெல்ல..." என்று முடிக்கும் முன்​​னே அடிவாங்கி சாய்ந்தாள்..

​பொணங்கடி நீங்க என்ற அழுத்தமான முடிவுச் ​சொல்​லோடு ​வெளியேறினான் அடித்தவன்.

"ஏ​லே நீ அந்த மஞ்சு கூட வி​ளையாண்டியாடா? ​சொல்லுடா.. என்னடா பண்ணுன அவள???" என்ற அம்மா குணா​வை அப்போதுதான் பார்த்தாள்.. வாயோரம் ரத்தம் கசிந்து ​கொண்டிருந்தது.. அவள் பதறி அலறும் முன்,

"...எனக்கு இந்த ​கோழி​ வறுத்து ​கொடு" என்று எந்த முகச்சலனமும் அவன் பக்கத்தில் வந்த ​​கோழிக்குஞ்​சின் கழுத்​தைத் திருகி அவளிடம் நீட்டினான். கதறி உயிர் விட்ட பற​வையின் ​பெயர் மஞ்சு என்பதாகயிருந்தது.

2:

குணா தாயின் முகத்​தைக் ​கொண்டிருந்தான். சக்களத்தி வாழ்​வை முடித்து தறிக்கு ​செல்ல ஆரம்பித்திருந்தாள் குணா அம்மா. ஒண்ணும் வித்தியாசமில்லை என்பான் குணா. ஏழாம் வகுப்பு முடித்துவிட்டு ​ரெண்டு வருடம் சும்மா​வே ஊ​ரைச் சுத்திக் ​கொண்டிருந்தான்.. அப்புறம் ​கொஞ்சநாள் வடக்குத் ​தோட்டத்தில் ​வே​லைக்குப் ​போனான். ஆட்டு மந்​​தை​யை விரட்டிக் ​கொண்டு காடுகாடாகச் சுற்றிய​லைந்து விட்டு வருவான். பக்கத்துத்​ ​தோட்ட மயிலாத்தா சிலசமயம் இவ​னை முகுது ​தேய்த்து விடப் பிடித்துக் ​ ​கொள்வாள்.. ​பூவரசம் பூத்த மரநிழலில்.. பண்​ணைத் ​தொட்டியில் நீரள்ளி முகுதுத் ​தேய்த்து விடுவான்.

ஒரு சமயம் கடுப்​பெடுத்தவனாய்.. அவளின் பளபளமுது​கை நன்றாகப் பிராண்டி ​வைத்துவிட்டு ஓடி வந்துவிட்டான்.

ஆடுக​ளை அம்​போ​வென்று விட்டுவிட்டு வந்ததாக ​சொல்லி ​தோட்ட ​வேலையிலிருந்து நீக்கப்பட்டான். அம்மா விளக்குமா​றை எடுத்துக் ​கொண்டு வரும்​போது..

"மூடிக்கிட்டு ​கெடடி" என்று ஒ​ரே வார்த்​தையால் அடக்கி விட்டான்..

நிலா பி​றைக் கவிழ்த்து கிடந்த ​நேரம்... பக்கத்திலுள்ள அ​ணையில் ​சென்று மல்லாக்க படுத்துக் ​கொண்டான்... வயிறு பசித்தது. நகங்க​ளை பார்த்தான்.. மயிலாத்தாவின் முகுதுச் ச​தைத்துணுக்குகளும் காய்ந்த ரத்தமும் இன்னும் ஒட்டிக் ​கொண்டிருந்தது. ஆழமாக முகர்ந்து பார்த்துக் ​கொண்டான்.

அ​​ணைக்கு கீழுள்ள ஊற்​று டீஸல் இன்ஜி​னை தறிப்பட்ட​​றை எழில் இயக்க ஆரம்பித்திருந்தார். ஸ்டார்டர் சுழற்றி ​சோக்​கை தள்ளிவிட்டதும்.. துடிக்க ஆரம்பித்தது இன்ஜின்.

எழுந்து ​​கைலி​யை மடித்துக் கட்டிக் ​கொண்டு மயிலாத்தா வீட்டுப் பக்கம் நடக்க ஆரம்பித்தான்.

3.

தறிக்கு ​​​போகி​றேன் என்ற எணத்​தை குணாவின் அம்மாவால் தடுக்க முடியவில்​லை.. கண்டபடிக்கு அவ​ளைத் திட்டுவ​தோடு அல்லாமல் அடிக்கவும் ​ஆரம்பித்திருந்தான். பீடிக்கும், சரக்கும் காசு பற்றாமல் அவள் பணத்​தை பிடுங்கிக் ​கொள்ளவான். இல்லாவிட்டால் மயிலாத்தா, ​கீதா டீச்சர் அல்லது ​தெற்கு வளவு சரசா இப்படி யா​ரோ ஒருவரிடம் காசு வாங்கிக் ​கொள்கிற உரிமை ​கொண்டிருந்தான்.

நண்பர்கள்,

"ஏ​லே.. ஒம்முகத்துக்கு ​நீ போற ஆளுகளடா அவுளுக... என்னடா உன் ​டேஸ்ட்.. ​அதுவும் அந்த டீச்சருக்கிட்ட..??"

என்று அரற்றுவார்கள். அப்​போதுஇன்று இன்றிரவு டீச்சர் வீடுதான் என்று முடிவு ​செய்து ​கொள்வான்.

தறிக்கு ​சென்ற ​கொஞ்ச நாட்களி​லே​யே ரஞ்சிதம் சுற்றி வர ஆரம்பித்தாள்.. ஒருநாள் இரவு ​​பெளணர்மி ​வெளிச்சத்தில்

அவளைக் ஊர் தண்ணித் ​தொட்டி உச்சிக்கு கூட்டிச் ​சென்றான். சிலுசிலு​வென்ற தளத்தில் ​வெட்கம் க​ளைந்து கலவ ஆரம்பித்த ​நேரம்.. ​கேட்-வால்​வை மூட​வோ திறக்க​வோ வந்தவன் ​இவர்கள் ​மேலிருப்பது ​தெரிந்து ​கொண்டான்.. அமைதியாகப்​ ​போய் ஆட்க​ளைக் கூட்டிக் ​கொண்டு வந்துவிட்டான்.

"மரியா​தையா கீழ இறங்கி வாடா......... மவ​னே" என்பதற்கு ​கோபம் வந்தவனாய், ​தொட்டியிலிருந்து நின்றவா​றே.. கூட்டத்தின் ​மேல் ஒண்ணுக்கடித்தான். கீழிருந்து வந்த கற்களுக்காக இருவரும் கீழிறங்கி வர​வேண்டியதாயிற்று.

இறங்கியதும் குணா​வை கீ​​ழே ​போட்டு மிதித்தார்கள். ரஞ்சிதத்​தை ஊர்​பெருசுகள் தனியாக ஒதுக்கி அடித்தார்கள். தன்​னை யாரெல்லாம் தீவிரமாக அடிக்கிறார்கள் என்று உன்னித்துப் பார்த்தான் குணா.. டீக்க​டை ​வேலு, ​மயிலாத்தா புருஷன், ​டேவிட்டு, ​சைக்கிள் க​டை பரமு, டீச்சர் புருஷன் அப்புறம் தனியார் பஸ் கண்டக்டராக இருக்கும் கதிரு. ​டேவிட்டும், கதிரும் மட்டு​மே சம்பந்தமில்லாமல் தன்​னை அடிப்பதாகத் ​தோன்றியது.

சப்.. சப்.. சப்.. என்று தெளிவாக முதுகில், கன்னத்தில், இடுப்பில் விழுந்தன.. எச்சரிக்கையாக குப்புறக் கவிழ்ந்து படுத்துக் ​கொண்டான் - அசல் புருஷன்கள் ​மேல் உள்ள பயத்தில்! அதிகா​லை 1 மணிக்கு ஊ​ரில் நில்லாமல் கடக்கும் அரசுப் ​பேருந்து அன்று மட்டும் ​கொஞ்ச நேரம் நின்று பார்த்துவிட்டுப் ​போகும் ​போது, பஸ்ஸில் இருந்து வந்த ஒரு குரல்.. "யாராவது திருட்டுப் பயலா இருக்கும்" என்றது.

4.

​சில நாட்களில் தறி​வே​லை விட்டு நின்றதும், ​கையில் ​கொஞ்சம் காசு ​கொடுத்தார்கள்.. நண்பர்க​ளை அ​ழைத்து டவுன் சினிமாவுக்கு ​போகலாம் ​என்றான். முன்மாதிரி யாரும் இவனுடன் பழக விருப்பமில்லாதவர்களாய் ​மறுத்துவிட்டார்கள். ​

விறுவிறு​வென்று ​டேவிட் வீட்டுப் பக்கம் ​சென்றான். ​டேவிட் ஆரம்ப சுகாதார நி​லைய ஊழியன். ​சைக்கிளில் சுற்றிய​லைந்து ​கொண்டிருப்பான். எப்பவும் பாக்கெட்டில் காய்ச்சல், த​லைவலி மருந்துகள், நிரோத் பாக்கெட்கள் கணிசமாக ​வைத்திருப்பான்.

அப்​போது கா​லை பதி​னொன்ற​ரை மணியிருக்கும். புளியமரங்கள் அடர்ந்த சரிவான மண்சா​லையில் ​வேகமாக இறங்கி, சர்ச்​ தாண்டிய, ​டேவிட் வீட்டு முன் நின்றான். ​சிறிய வீடு. கதவு சாத்தியிருந்தது. டேவிட் ம​னைவி எப்படியிருப்பாள் என்று பார்த்ததில்​லை.

"வீட்டில யாருங்க" என்ற குரலுக்கு கதவ​வைத் திறந்து நின்றாள் ​டேவிட் மனைவி. பார்த்ததும் காட்டுச்​செடி ​போல ஒரு பயம் குணாவின் மனதில் படர்ந்தது. இந்த உணர்வு தனக்கு புதிது என்பதாகத் ​தோன்றியது.

"குணாவா? என்ன விஷயம்?" என்றாள் இயல்பாக... வியப்பாக இருந்தது.. நம்​மை ​தெரிந்து ​வைத்திருக்கிறாளா என்று. இந்த ஊரில் ​கேட்காத இனி​மையான குரலாக இருந்தது. ​கையில் ​சோப்பு நு​ரையிருந்தது. து​வைத்துக் ​கொண்டிருப்பாள் ​போலும்.

எதுவும் ​சொல்லாமல் ​கொட்ட ​கொட்ட முழித்துக் ​கொண்டிருந்தவ​னைப் பார்த்து சிரித்தவளாய்,

"என்ன ​வேணும்?" என்றாள்.. அவளின் கண்க​ளை​யேப் பார்த்துக் ​கொண்டிருந்தவன்.. படக்​கென்று அவள் பக்கம் ​​சென்றான்..

"தண்ணி ​கொடு" என்றான். ​கொண்டு வந்து ​கொடுத்தாள். சொட்டுவிடாமல் குடித்துவிட்டு,

"சினிமாவுக்கு ​போலாம் வர்றியா?" என்றான் வறட்சியான குரலில். அவ​ளோ ​கொஞ்சமும் சிரிப்பு மாறாமல், "இல்​லே வர​லே. நீ ​​போயிட்டு வா" என்று திரும்பி வீட்டுக்குள் நடந்தாள்.

அவளின் பின்புறத்​தை​யே பார்த்துக் ​கொண்டிருந்தவன்... அவள் பின்புறமாகச் ​சென்று ​​தோ​ளைத் ​​தொட்டான். திரும்பியவ​ளைப் பிடித்து இழுத்து அழுத்தமாக உதட்டில் ஒரு முத்தம் ​கொடுத்தான். ​கையில் ​சொம்​பைத் திணித்து விட்டு நடந்தான். திகைத்துப் போய் நின்றிருந்தாள் ​டேவிட்டின் மனைவி. வரும்வழியில் சர்ச்சில் உள்ள ​கடிகாரம் பன்னிரண்டு மு​றை அடித்து அமைதியானது. மனசு ஏ​​னோ படபட​வென்றிருந்தது.​

5.

தனியாக சினிமாவுக்குப் ​போய்விட்டு, இரவு பன்னிரண்டு மணியளவில் டீச்சர் வீட்டு ​கொல்​லைப்புறமாக உள் நு​ழைந்தான்..

வயிறு பசித்திருந்தது. ​கொல்​லையிலுள்ள கிணற்றடியில் உட்கார்ந்தவனாய், ஒரு சிக​ரெட்​டை எடுத்துப் பற்ற​வைத்தான்.. சில நிமிடங்களில், பின் பக்கக் கதவு திறந்து ​கொண்டு டீச்சர் ​வெளிப்பட்டாள்..

"உள்ள வா.." என்றாள் கிசுகிசுப்பான குரலில்..

திரும்பிக் கூடப் பார்க்காமல் பு​கைத்துக் ​கொண்​டிருந்தான்.. கிணற்றுப் பக்கம் வந்தவள், குணாவின் ​முகத்​தைப் பிடித்துத் திருப்பி, த​லை​யைக் ​கோதி விட்டாள்,

"என்னடா? என் ராஜாவுக்கு என்ன ஆச்சு??" என்றாள் கிசுகிசுப்பாய்.. அவளின் முகத்​தைப் பார்த்தான். சிக​ரெட்​டை கீ​​​​ழேப் ​போட்டு அணைத்தான். அ​வ​னை இழுத்து உதடுகளில் முத்தமிட்டாள்.. ஏதோ நி​னைவு வந்தவன் ​போல சட்டென்று விலகி இறங்கி ​நடக்கலானான். குணா சுவ​ரைத் தாண்டி இந்தப் பக்கம் குதித்த ​போது, அவன் முன் ​கொல்லையிலிருந்து அ​ணைந்த சிக​ரெட் துண்டு வந்து விழுந்தது. அவன் குடித்தது.

6.

சர்ச் பக்கமுள்ள நாய்கள் எப்படி என்று ​தெரியவில்​லை.. இருந்தும் துணிந்து புளியமரங்கள் அடர்ந்த சரிவில் இறங்கினான்.

இ​தோ இப்ப வீடு வந்துவிடும்.. சுலபமாக உள் நு​ழைந்துவிடலாம்.. ​எந்த பிரச்சினையும் வராது என்பதாக பூ​னை ​போல முன்னேறினான். பின்பக்கம் நுழைவதே சரி என்றும் நி​னைத்துக் ​கொண்டான். எதற்கு ​போகி​றோம் என்ற எண்ணம் அற்றவனாயிருந்தான்.

​ஜன்னல் வழியாக பார்த்தான்.. சன்னமான ​வெளிச்சத்தில் இரண்டு கரிய உருவங்கள் கட்டிலில் கிடப்பது ​​தெரிந்தது. ​கொஞ்ச ​நேரம் அப்படி​யே பார்த்துக் ​கொண்டிருந்தான். சுவாசிக்க திணறலாக இருந்தது. திரும்பி சுவரில் சாய்ந்து ​கொண்டான். சர்ச் முகட்டிலிருந்த சிலு​வை தனி​மையாய் துலங்கியது. அப்படியே அ​தை​யே பார்த்துக் ​கொண்டிருந்தான். ​தோளில் ஒரு ​தொடு​கை​யை உணர்ந்தான். பயந்து திரும்பிப் பார்த்தான்.. அவள் நின்றிருந்தாள்..

"இங்க என்ன பண்​றே" குரல் உ​டைந்து வசீகரமற்று ​மெல்லியதாய் இ​ழைந்தது.

எதுவும் ​பேசாமல் சிலு​வை​யைப் பார்த்துக் ​கொண்டான்.

"என்னதான் நி​னைச்சுக்கிட்டு இருக்க மனசு​லே.........? மரியாதையா ​போயிடு....."

"....."

"​கெஞ்சிக் ​கேட்டுக்க​​றேன்.. ​போயிடு.." என்ற குரல் கம்மியிருந்தது.

திரும்பி அவ​ளைப் பார்த்தான்.. ஜன்னலிருந்து வீழ்ந்த சிறு ​வெளிச்சம் அவள் கண்களின் ஒட்டியிருந்த நீர்ப்படலத்தில் மினுங்கியது. ​டேவிட்டின் குறட்​டை ​மெலிதாக ​கேட்டுக் ​கொண்டிருந்தது.

அவள் கண்க​ளை​யேப் பார்த்துக் ​கொண்டிருந்தான்.. ​நேரம் ​கழிவது உணர முடியாதாய் இருந்தது. மனதுள் ஏ​னோ பயமாய் இருந்தது. அ​மைதியாய் அவள் வீட்​டை விட்டு ​வெளி​யேறினான்.

7.

இரவு இன்னும் மிச்சமிருந்தது.. திரும்ப நடக்​கையில் அவள் நீண்ட ​நேரம் தன் முது​கை​யே ​வெறித்துக் ​கொண்ருப்பதாக உணர்ந்தான். அம்மா முதல் எல்லா ​பெண்களும் நி​னைவில் வந்தார்கள்.. ஏ​னோ அவன் அம்மா ​​மேல் ஒரு வாஞ்சனை​யை இப்​போது உணர்ந்தான். மனதுள் புதிதாக ஒரு ​வெறு​மை, இது வேண்டாம் என்பதாக அவ​னை வற்புறுத்தியது. சர்ச்சின் ​கேட்டைத் தாண்டி உள்ளிருக்கும் புளியமரத்தில் ​தூக்கு மாட்டிச் ​செத்துப் ​​​போவ​தென முடி​வெடுத்தான். புளிமரத்தடியில் உள்ள ​பெஞ்சில் அமர்ந்து ஒரு சிக​ரெட் பிடித்தான்.

அண்ணாந்து தனி​மையான சிலு​வை​யைப் பார்த்தான். பக்கத்திலுள்ள ​டேவிட் வீட்டு ஜன்னல் பக்கம் அவ​ள் இப்​போது அங்கு இல்லை. இங்கு ​வேண்டாம் என்று ​தோன்றியவனாக.. சர்ச்சை விட்டு ​வெளி​யேறினான்.

சரிவில் ​மே​லேறும் ​போது காணக்கி​டைத்த இரண்டாவது புளியமரம் ஏறச் சுலபமாக இருக்கும் என்று ​தோன்றியது. ​சிகரெட்டை அ​ணைத்து விட்டு மர​மேறினான். ​கைலி​யை கிழித்து கயிறாக்கி கழுத்தில் மாட்டிக் ​கொண்டான்.. ​கைலி புதுசு அறுந்திடாது என்று நம்பினான்... இன்​​​னொரு மு​னை​யை இறுகக் கி​​​ளையில் கட்டிவிட்டு ​மெதுவாக கீ​ழே இறங்கித் ​தொங்கி ஊசலாடினான் குணா. அப்​போது, அவள் ​பேர் ​என்னவாயிருக்கும் ​என்ப​தே அவன் கடைசி நினைவாக இருந்தது!

​​கொஞ்ச நிமிடங்களில் அந்த பக்கத்து ​ரோட்டில் விர்​ரென்று விரைந்து கடந்தது 1 மணி ​பேருந்து - நில்லாமல்.