பெரிய பெரிய கட்டிடங்கள்... பளபளக்கிற கண்ணாடித் திரை.. கசங்கலாக தெரிகிற நம் முகங்கள் கூட அதில் அட்டகாசமாகத்தான் இருக்கின்றன.
சுமார் 100 ஸாப்ட்வேர் கம்பெனிகள், அறிவு சொட்டும் முகத்தோடும் - காற்றில் பறக்கிற மிடிகளுமாய் திரிகிற தேவதைகள், சாதாரணமாய் தெறிக்கிற ஐரோப்பிய செந்தேகங்கள், இவிங்க இங்க ஏன் என்று எனக்குள் துடிக்கிற சந்தேகங்கள், ஸ்மோக்கிங் ஸ்னோலில் கேரண்டியாக எப்போதும் கண்ணில் சிக்கும் ஒன்றிரண்டு chickகள் - நான் அவரசத்துக்கு தீ கடன் வாங்கி தம் பற்றிக்கொண்ட தீத்தேவதை பற்றி இன்னொரு சமயம் சொல்கிறேன்.. ப்ளீஸ்!
இது எந்த இடம்? ஐடிபிஎல்.. ஒயிட்ஃபீல்டு ரோடு.. பெண்களூரு!
ஐடிபிஎல்லில் நான் இருப்பது நேவிக்கேட்டர் பிளாக்கு! ஒண்ணுக்கு இருப்பதும் அந்த பிளாக்கிலுள்ள கிரவுண்ட் ப்ளோர் ரெஸ்ட் ரூமில்தான்.. கிட்டத்தட்ட க்ரவுண்ட் ப்ளோரிலுள்ள எல்லாக் கம்பெனிகளுக்கும் பொதுவான (ப்ளஸ் செக்யூரிட்டிஸ், ட்ரைவர்கள்) கழிப்பறை. எப்போதும் சன்னமான கரோக்கீ ஒலித்துக் கொண்டிருக்கும் மினுமினு இடம்.. அந்த இசையைக் கேட்கும் போது என் மனசு.. "ஏஸி வச்ச பாத்ரூமில் என்ன வரும் போங்க" என்று மெட்டுக்குப் பாட்டெழுதிக் கொள்கிறது.
எப்போதும் போல்தான் அன்றும் ஒண்ணுக்கடிக்கப் போனேன். யூரினலில் பீச்சி விட்டு வந்து வாஷ்பேஷனில் கைக்கழுவி விட்டு நிமிரும் போது..
"சார்.. அவரு உங்களுக்குத் தெரிஞ்சவரா?" என்று ஒரு கட்டைக் குரல் - கன்னடத்தில்.
யாரென்று பார்த்தால்.. ரெஸ்ட் ரூமைக் கிளீனாக வைத்துக் கொள்ளப் பணிக்கப் பட்ட க்ளீனர்...ஒரு நாளைக்கு 10 மணிநேரம் அந்த டாய்லட் + யூரினல்கள் நிரம்பிய இடத்தை தன் ஆபிஸாகக் கொண்டு ரெஸ்ட்லெஸ்ஸாக இருப்பவர். பேர் தெரியாது. அப்போது என்று நான் ஒருவன் மட்டும்தான் அங்கு.
"யாரு?" என்றேன்
"இதுக்கு முந்தி வந்திட்டுப் போனாருல்ல.. கொஞ்சம் குண்டா.."
இந்த மாதிரியான விசாரிப்புகள், பேட்டிகள் எனக்கு கொஞ்சம் புதுசு.. இருந்தும் கவனமாக அவருடன் பேச முற்பட்டேன்.. ஆப்டர் ஆல் அவரைவிட 2 மணிநேரம் கம்மியாக வேலைப் பாக்கிற ஆளுதானே நானு.
"குட்டையா இருந்தவரா?"
"ஆமா.. குட்டையா.. குண்டா"
"சிவப்பா.. வழுக்கையாவும் இருந்ததா?"
இப்போது அவருக்கு உற்சாகம் பற்றிக் கொண்டு விட்டது.. கண்களில் திருப்தி கொப்பளிக்க..
"ஆமா சார்.. அவருதான்.. அவர்கிட்ட சொல்லி வைங்க"
ஙே என்று முழித்துக் கொண்டே,
"என்னன்னு?"
"சார்.. அவரு கரெக்ட்டா ஒண்ணுக்கு அடிக்க மாட்டேங்கிறாரு.."
ஙே.. ஙீ.. ஙெள.. என்று எல்லாமாக முழிக்க வேண்டியதாயிற்று..
"என்னது????"
"ஆமா சார்.. அவரு கரெக்ட்டா பேசின்ல விட மாட்டேங்குறாரு"
".."
"ஒண்ணு சுவத்தில அடிச்சிடறாரு.. இல்லீனா.. கீழே தரையில அடிச்சி விட்டுடறாரு"
"......??"
"அவரு வந்துட்டுப் போன பின்னாடி.. நான் ஒவ்வொரு தடவையும் அதை க்ளீன் பண்ணவேண்டியதா இருக்கு சார்.."
"யாரு சிவப்பா... குண்டா.. குள்ளமா.. வழுக்கையா இருந்தவரா?"
"அட ஆமா சார்.. அவரேதான்... எப்ப வந்தாலும் இப்படியே சிந்திட்டுப் போயிடறாரு.. எனக்குதான் வேலை"
"...ம்...?"
"நீங்களே இங்க வந்து பாருங்களேன்..." என்று அந்த பாதிக்கப்பட்ட யூரினலை நோக்கி சுட்டிக்காட்டிவிட்டு,
"அவருகிட்ட கொஞ்சம் சொல்லிடுங்க சார்.. இந்த மாதிரியெல்லாம் ஆகுதுன்னு.. "
"நானா??"
"ஆமா சார்.. இப்ப நீங்கெல்லாம் வர்றீங்க.. எவ்வளவு டீஸன்டா வந்துட்டு, இருந்துட்டுப் போறீங்க.. நீங்க ரொம்ப நீட்டு சார்.."
எதுவும் சொல்ல முடியாமல் சிரித்து வைத்தேன்.
"அவருகிட்ட சொல்லி வைங்க சார்"
".... அது முடியாதே..?"
"ஏன் சார்...??"
"அவருதான் என் மானேஜர்"
என்று ஜிப்பைப் இழுத்து விட்டுக் கொண்டு வெளியேறினேன்.
